මිනිස් සත්වයා 3

මෙම කොටසින් අප බලාපොරොත්තු වන්නේ “සත්වයන්” හට ලොව පැවරී ඇති කාර්ය භාරය විමසා බැලීම මෙන්ම එහි “මිනිස් සත්වයා” ගේ හැසිරීම කෙසේද යන්නයි.

මෙලොව සියලුම සත්වයින් පෘථිවිය තුල බිහි වූ පසු සිදු කල යුත්තේ එක් දෙයකි. එනම් තම වර්ගයා බෝ කිරීමයි. ඒ සඳහා නොමැරී ජීවත් විය යුතු වේ. එම නිසා ඔවුන්ගේ කාර්යය ආහාර පාන ගැනීම, වර්ගයා බෝ කිරීම ලෙස පෙන්වා දිය හැකිය.

මදක් සිත බලන්න. ඔබ දන්නා, ඔබ මතකයට නැගෙන ඕනෑම සත්වයෙක් පිළිබඳව සිතා බලන්න. උන් හට රැකියාවට යාමට, මුදල් හම්බ කිරීමට, වගකීම් දැරීමට ඇත්ද?

උන් හට ඇත්තේ කා බී තම වර්ගයා බෝ කිරීම පමණි.

නමුත් “මිනිස් සත්වයා” එසේ නොවේ. ඔහුට කෑමට බීමට පසු ඉගෙන ගැනීම, රැකියා කිරීම, වගකීම් දැරීම වැනි විශාල කාර්යය භාරය රැසකට යටත් විය යුතු වේ. මෙය එකින් එක හොඳින් පැහැදිලි කරගත යුතු දෙයකි.

“මිනිස් සත්වයා” පරිණාමය ත් සමග දඩයම සහ වගාව (යම්තාක් දුරකට) ඇත හැර, “ශිෂ්ඨ” සමාජයට පැමිණි නිසාවෙන් ඔහු දැන් තම ආහාර පාන මිලදී ගනී. ඒ සඳහා වෙළඳ පොළ නමැති සංකල්පය බිහි වී තිබේ. නමුත් ඒ සඳහා “මුදල්” නමැති ඒකකය අවශ්‍ය වේ.

මුදල් ලබා ගැනීමට “රැකියාව” ක නිරත වීමට සිදු වේ. රැකියාවක නිතර වීමට “අධ්‍යාපනය” අවශ්‍ය වේ. මෙලෙස අනෙකුත් සත්වයන්ට වඩා ඉතා සංකීර්ණ ජීවිතයක් ගෙවන “මිනිස් සත්වයා” වර්ගයා බෝ කිරීම බොහෝ විට සිදු වන්නේ “විවාහය” නමැති ගිවිසුමෙන් පසුවය. විවාහය යනු සමාජය විසින් “මිනිස් සත්වයන්” දෙදෙනෙකුගේ එක් වීම අනුමත කිරීමකි. අනෙකුත් සත්වයන් මෙන් තමන් කැමති විරුද්ධ ලිංගිකයෙකු සමග සංවාසයේ යෙදී වර්ගයා බෝ කිරීමට “මිනිස් සත්වයා” ගේ සමාජයේ දැකීමට බෙහෙවින් අපහසුය. “මිනිස් සත්වයා” තුල දෙදෙනෙකුගේ එකතු වීම, පවුල් දෙකක එකතු වීමක් තරම් සංකීර්ණ ක්‍රියාවකි. එබැවින් වර්ගයා බෝ කිරීමට නම් පවුල් තුල අනෙකුත් පවුලට ඇති කැමැත්ත අකමැත්ත, අධ්‍යාපනය, රැකියාව වැනි බොහෝ කරුණු සලකා බැලේ. මේ නිසාවෙන් “මිනිස් සත්වයා” තුල ලිංගික හැඟීම් අනෙකුත් සත්වයන් මෙන් නොව තෙරපෙමින් කැකෑරෙමින් පවතී.

අනෙකුත් සත්වයන්ට තමන් තුල ඇති වෙන ලිංගික හැංගීම තමන් කැමති අවස්ථාවක පිට කිරීමට නිදහස සහ වට පිටාව ඇතත් මිනිස් සත්වයා තුල එසේ නොවේ. ඔහුට තමන්ගේ හැඟීම් පිට කිරීමට සංස්කෘතියෙන් ඉඩක් නොලැබේ. මේ නිසාවෙන් මිනිස් සත්වයන් තමන් තුල ඇති වන ලිංගික හැඟීම් යටපත් කරගැනීමට විවිධ උපක්‍රම යොදා ගනියි.

එයට හේතුව “මිනිස් සත්වයා” යනු තවත් එක් සත්වයෙකු බැවින් ඔහුටද ස්වභාවධර්මය විසින් නියම කොට ඇති කෑම බීම වර්ගයා බෝ කිරීම යන මූලික කාර්ය තුනට ඔහුද යටත් වන නිසාවෙනි. නමුත් “මිනිස් සත්වයා” තමන් විසින්ම ගොඩ නගා ගන්න ලද කෘතීම සංකීර්ණතාවය නිසාවෙන් ඔහුට එම මූලික කාර්ය ඉටු කිරීමට අනෙකුත් සත්වයන්ට මෙන් නිදහස නැත.

ඉහත පරිච්ඡේදයේ “මිනිස් සත්වයා” තමන්ගේ කුතුහලය නමැති ප්‍රභල ආයුධය වැඩි වියට පැමිණෙනවාත් සමගම මොට වනවා යැයි අප දැනුවත් වූවෙමු. මෙයට හේතුව වැඩිවියට පත්වන “මිනිස් සත්වයා” තමන් තුල ඇති වෙන හැඟීම් අදහස් එලෙසම අත්හදා බැලීම “සංස්කෘතිය” තුලින් වලකා තිබීමයි. මිනිස් සත්වයා සියලුම දේ කල යුත්තේ සංස්කෘතිය තුල හිඳිමිනි. නමුත් ඔහුට අමතක වූ දෙය නම් ඔහු අද වන විට යම් දියුණුවක් අත් පත් කරගෙන තිබේද, ඒ ඔහු තමන්ට උරුම දේ නොකර සෑම විටම පියවරක් ඉදිරියට තැබූ නිසාවෙන් බවයි. කෙසේ නමුත් තමන් විසින් සාදා ගත සංස්කෘතික රාමුව තුල හිඳිමින් තමන්ව කොටු කර ගත “මිනිස් සත්වයා” වර්තමානයේ දී තම කුතුහලය නමැති ප්‍රභල ආයුධය මොට කරගනිමින් පවතී.

අප වර්ගයා බෝ කිරීම මෙහිදී මදක් ගැඹුරින් කතා බහ කල යුතු වේ. මන්ද මෙලොව සිටින සියලුම ජීවින් මේ ලොව බිහි වීමේ එකම අරමුණ තම වර්ගය බෝ කිරීම බැවිනි. ඒ සඳහා නොමැරී ජීවත් වීමට නම් ආහාර පාන අවශ්‍ය බැවින් ඔහුගේ මූලික අරමුණ අහාර පාන ගැනීම හා වර්ගය බෝ කිරීම ලෙස හැඳින්විය හැකිය.

අනෙකුත් සත්වයන් මෙම වර්ගය බෝ කිරීම තමන්ගේ උපරිමයෙන් සිදු කරත්, “මිනිස් සත්වයා” මෙම ක්‍රියාවේදී මදක් පසු පසින් සිටියි, එයට එක් හේතුවක් නම් සංස්කෘතිය තුලින් එල්ල වන බලපෑම මෙන්ම තවත් එක් විශේෂ හේතුවක් තිබේ.

වර්ගය බෝ කිරීමට විරුද්ධ ලිංගිකයන් දෙදෙනෙකු ලිංගිකව එකතු විය යුතු වේ. අනෙකුත් සත්වයන්ගේ දක්නට අපහසු නමුත් “මිනිස් සත්වයා” ගේ දක්නට ඇති ප්‍රභල ලක්ෂණයක් නම් ඔහු ලිංගික එකතු වීමට දක්වන දැඩි කැමැත්තයි. අනෙකුත් සත්වයන් ලිංගිකව එකතු වන්නේ වසරේ එක් එක නියමිත කාලයන් හි වර්ගයා බෝ කිරීමේ අරමුණ සඳහා පමණි. නමුත් “මිනිස් සත්වයා” ලිංගිකව එකතු වීමෙහි එකම අරමුණ වර්ගය බෝ කිරීම නොවේ. එය හුදු ලිංගික ආශ්වාදය සඳහා එක් වීමක් පමණි. මෙය අනෙකුත් සත්වයන්ගේ දක්නට අපහසු දෙයකි. මිනිස් සත්වයා මෙම ලිංගික ආශ්වාදය සඳහා කෙතරම් නැඹුරු වී ඇතිද කිවහොත්, ඔහු විසින් වර්ගයා බෝ නොකර ලිංගික ආශ්වාදය පමණක් ලබා ගැනීමට විවිධ උපක්‍රමද සොයා ගෙන ඇත. මෙයද ඔහු විසින් අත් පත් කරගත් තාක්ෂණික දියුණුවක් ලෙස ඔහු විශ්වාස කරයි.

මෙලෙස ස්වභාවධර්මයාට අභියෝග කිරීමේ හැකියාව නිසාවෙන් මිනිස් සත්වයා තමාට පවරන කාර්ය භාරය පසෙකින් තබා තමා විසින්ම තමාට කාර්යයන් පවරා ගනියි. මෙම කොටසේ අරමුණ එලෙස මිනිසා විසින් තමන් විසින් ස්වභාවධර්මයේ නියමයන්ට විරුද්ධ වෙමින් ලබා ගත ඉහලම ජයග්‍රහණය පැහැදිලි කිරීමයි.

අප මෙතෙක් දැනුවත් වූ පරිදි සියලුම සත්වයන් හට ස්වාභාවධාරාමය විසින් ලබා ඩී ඇති කාර්යය නම් තම වර්ගය බෝ කිරීමයි. මෙය අඛණ්ඩව සිදු වීම තහවරු කිරීමට එම වර්ගයා බෝ කිරීමට ලිංගිකව එකතු වීම මෙලොව ඇති ඉහලම ආශ්වාදය ලෙස සත්වයින්ට දැනෙන්නට දීම ස්වභාවධර්මයේ උපක්‍රමයයි. එම ආශ්වාදයට නතු වූ කිසිදු සත්වයෙකු එම ආශ්වාදය තව තවත් ලබා ගන්නවා මිසක ඉන් බැහැර වීමට නොසිතයි. මෙය මෙලොව සිටින සියලුම සත්වයින් සඳහා පොදු ලක්ෂණයකි. අනෙකුත් සත්වයන් මෙයට ගැඹුරින් නතු වී සිටියත් මනසින් උසස් “මිනිස් සත්වයා” මෙම උගුලෙන් මිදී සිටීම අප විසින් අපේක්ෂා කල යුතු වේ. මන්ද “මිනිස් සත්වයා” සෑම විටකම ස්වභාවධර්මයට අභියෝග කර අනෙකුත් සත්වයන්ගෙන් තමාව විතැන් කර පෙන්වීමට කටයුතු කර ඇති බැවිනි. නමුත් ලිංගික ආශ්වාදය නමැති මාතෘකා වේදී මිනිස් සත්වයා අනෙකුත් සත්වයන් මෙන්ම එම උගුලේ හිර වී ඇත.

අනෙකුත් සත්වයන්ට මෙන් ලිංගිකත්වය සඳහා පුඋර්ණ නිදහස නැති බැවින් “මිනිස් සත්වයා” තමන්ගේ කැකෑරෙන ලිංගික හන්ගීම් මුදා හැරීම සඳහා විවිධ උපක්‍රම යොදා ගනී.

නමුත්

මෙම උගුලෙන් මිදීම සඳහා හැකියාව ඇති එකම සත්ව කොට්ඨාශය නම් “මිනිස් සත්වයා” ම පමණි.

මිනිස් සත්වයා සෑම විටකම තම බුද්ධිය නිසාවෙන් තමන්ගේ දියුණුව අත් පත් කරගත් සත්ව කොට්ඨාශයකි. ස්වභාවධර්මය තමන්ගේ පැවැත්ම සඳහා සියලුම සත්වයින්ගේ දුර්වල ස්ථානය වන ලිංගික ආශ්වාදය යොදා ගනිමින් මෙලොව පැවැත්ම තහවරු කර තිබේ. මෙය වටහා ගැනීමට මෙලොව වෙසෙන වෙනත් කිසිදු ජීවියෙකුට හැකියාවක් නොමැත. එයට හේතුව ඒ සඳහා අවශ්‍ය බුද්ධිය ඔවුන් තුල නොමැති වීමයි. ඊට අවශ්‍ය බුද්ධිය ඇති මිනිස් සත්වයා හටද තවමත් ස්වභාවධර්මයේ මෙම උපක්‍රමයට අභියෝග කිරීමට නොහැකිවී ඇත. මෙයට හේතුව කුමක්දැයි අප විමසා බලමු.

අනෙකුත් සත්වයින් ඉපදුනු දා පටන් තමන් මියැදෙන දිනය දක්වා ආහාර සොයා ගැනීම දිවිය ගැට ගසා ගැනීම වර්ගයා බෝ කිරීම යන කාරණා හැර වෙනත් කිසිදු දෙයක් සිදු නොකරයි. නමුත් මිනිස් සත්වය තමන්ගේ බුද්ධිය හේතුවෙන් තමාට පැවරු ක්‍රියාවෙන් බැහැරව බොහෝ දේ සිදු කරයි. කෙසේ වෙතත් මිනිස් සත්වයාද වක්‍රාකාරයෙන් සිදු කරන්නේ ආහාර සොයා ගැනීම (මුදල් වැය කිරීමෙන්, මුදල් සෙවීම සඳහා රැකියාවක් කිරීමෙන්, රැකියාව සඳහා අධ්‍යාපනය ලැබීමෙන්) සහ තම වර්ගයා බෝ කිරීම ම පමණි.

ඉපදුනු දා පටන් එකිනෙකට බැඳී ඇති මෙම කාරණා ඉටු කරන අතරේම ඔහු මියැදෙයි. එනම් තෘප්තිමත් නොවූ අවසානයක් ලබයි. මෙය තවත් භවයක් ලැබීමට හේතු කාරණා වේ.  තවත් භවයක් ලැබීම වැළක්විය හැක්කේ කෙසේද. එය අප වැඩිදුර සාකච්ඡා කල යුතු වේ.

“මිනිස් සත්වයා”  තෘප්තිමත් කල හැකිද?

සරලම සහ කෙටිම පිළිතුර නම් “නැත” යන්නයි.

“මිනිස් සත්වයා” යනු කෙලෙසකවත් තෘප්තිමත් කල නොහැකි සත්වයෙකි. මෙලොව සිටින සියලුම සත්වයන් සේම “මිනිස් සත්වයා” හටද එය පොදු ලක්ෂණයකි. කිසිදු සත්වයෙකුට කිසිදු භෞතික තෘප්තිමත් භාවයකට පත් විය නොහැක.

නමුත් එය “භෞතික තෘප්තියක් ලැබීමට නොහැක” යන ප්‍රකාශයෙන් පෙනී යන්නේ භෞතික නොවන තෘප්තියක් ලැබිය හැකිද යන්නයි.

මෙහිදී “මිනිස් සත්වයා” විසින් “ආගම” නමැති සංකල්පය බිහි කර ගෙන ඇත. ආගම තුලින් “මිනිස් සත්වයා” ගේ ආධ්‍යාත්මික දියුණුව ඇති කරයි. එය එසේ සිදු වනවා දැයි අප මෙහිදී සලකා බලමු.

ආධ්‍යාමික දියුණුව නම් මිනිසා ස්වභාවධර්මයේ උගුලේ සිර නොවී ඉන් පිටතට පැමිණීමයි. එනම් යමෙක් භෞතික බැඳීම් වලින් නිදහස් වීමයි.

ලෝකයේ “මිනිස් සත්වයා” විසින් සොයා ගන්න ලද අනුගමනය කරන්න වූ බොහෝ ආගම් වේ. මෙම ආගම් තුලින් “මිනිස් සත්වයා” ව ඉහත කී අරමුණ වෙත යොමු කරන්නේද?

යම් ආගමක් “මිනිස් සත්වයා” භෞතික ඇලීම්, භෞතික ආශ්වාද තුලින් ගලවා ගනීද එය ඔහුගේ ආධ්‍යාත්මික දියුණුවට හේතු වේ.

යම් ආගමක් “මිනිස් සත්වයා” භෞතික ඇලීම්, භෞතික ආශ්වාද තුලට යොමු කරයිද එය ඔහුගේ ආධ්‍යාත්මික පරිහානියට හේතු වේ.

වර්තමාන ලෝකයේ ලොව සීග්‍රයෙන් ම ව්‍යාප්ත වන ආගම “ඉස්ලාම්” ආගමයි. ඉස්ලාම් ආගම මෙලෙස ව්‍යාප්ත වීමට හේතු සලකා බැලීම වටිනේය.

ඉස්ලාම් ආගමෙහි ආරම්භය මොහොමඩ් නබි නමැති අයෙකු එක්තරා දිනක නින්දෙහි සිටින අතරවාරයේ “අල්ලා” නැමති දෙවියන් ඔහු වෙත සිහිනෙන් පෙනී සිට ඉස්ලාම් ආගම ඔහුට කියා දී, එය මිනිසුන් අතර ව්‍යාප්ත කරන ලෙස දී තිබේ. මෙය ඉස්ලාම් ආගමේ ආරම්භය ලෙස සරලව පෙන්වා දිය හැකිය.

මෙහිදී මතු වන ගැටළු කිහිපයක් තිබේ.

1.       යමෙක් තමන් දුටු සිහිනයක් එලෙසෙම මතකයේ තබා ගැනීමට සමත් වේ ද. ඉස්ලාම් ආගමේ කුරානය නමැති ග්‍රන්ථය මුළුමුනින්ම එදින අල්ලා දෙවියන් විසින් නබි හට සිහිනෙන් පැවසු සියල්ල අන්තර්ගත කර ලියන ලද ග්‍රන්ථයයි. සිහිනෙන් පැවසු සියලුම දේ මතකයේ තබා ගැනීම සහ එය එලෙසම ග්‍රන්ථ ගත කිරීම තෙක් මතක තබා ගැනීම මෙන්ම එම පැවසු සියල්ල කිසිවක් අඩු නොකර එලෙසම ග්‍රන්ථයේ සඳහන් කිරීම තරමක් මවිතයට හේතු වේ.

2.       අල්ලා දෙවියන් දැක ඇත්තේ මොහොමඩ් නබි විසින්ම පමණක් වීම. වෙනත් කිසිදු අයෙකුගේ සිහිනයට අල්ලා දෙවියන් පැමිණ මෙලෙස පවසා නොමැති වීම.

මෙවැනි ගැටළු පැවතියද අද වන විට එය ලොව වැඩිම ව්‍යාප්තියක් ඇති ආගම වේ. එලෙස සීග්‍රයෙන් ව්‍යාප්ත වීමට හේතු කවරේද යන්න සලකා බලමු.

·         කුරානයේ ඇති පරිදි ඉස්ලාම් දහමේ ගැහැණිය යනු පිරිමියාගේ යටතේ සිටින පිරිසක් වීමත් ගැහැණිය සෑම විටකම පිරිමියාගේ අණට යටත්ව සිටිය යුතුය

·         පිරිමියාට ගැහැණිය සමග ලිංගිකව එක් වීමේදී ගැහැණියගේ කැමැත්ත හෝ අකමැත්ත සලකා බැලීම අවශ්‍ය නොවේ. එය කුරානයේ ඇති නීතියයි.

·         ඕනෑම වයසක ගැහැණු ළමයෙකු හෝ අත දරුවකු වයසක ගැහැනියක් හෝ තරුණියක් සමග එක් වීමේ නිදහස කුරානයෙන් අල්ලා දෙවියන් විසින් ලබා දී ඇත. එනම් අවුරුදු 10 ගැහැණු දරුවකු සමග විවාහ වීමට කිසිදු බාධාවක් නොමැත. එය අල්ලා දෙවියන්න්ගේ කැමැත්තයි. (මොහොමද නබි හට බිරින්දෑවරු කිහිප දෙනෙක් සිටි අතර ඔහුගේ ප්‍රියතම බිරිඳ වුයේ ෆාතිමා අයිෂා නමැති 8 හැවරිදි කුඩා දරුවාය.)

·         ඉස්ලාම් දහමට අනුව පිරිමියකුට තම බිරිඳගෙන් වෙන් වීමට (දික්කසාද) වීමට අවශ්‍ය නම් තෙවරක් “තලාක්” ලෙස පැවසීමෙන් ඇය කිසිදු නඩුවක් ප්‍රශ්න ඇසීමක් කිසිවක් නොමැතිව ඔහුගෙන් වෙන් වේ. එය අල්ලා දෙවියන්ගේ කැමැත්තයි.

·         නමුත් ගැහැනියකට වෙන් වීමට අවශ්‍ය වුවොත් ඇය ඒ සඳහා හේතු ඉදිරිපත් කර ඊට සාක්ෂි ලෙස (සහය ලෙස) පිරිමින් දෙදෙනෙකු ඉදිරිපත් කර හේතු දක්වා අවසානයේ පල්ලියේ ප්‍රධානි තැන විසින් (ඔහුද පිරිමියෙකි) එම කරුණු සලකා බලා දෙන තීන්දුව පිළිගත යුතුය. ප්‍රධාන තැන සාක්ෂි කොපමණ තිබුනද වෙන් වීමට විරුද්ධ නම් අයට එම තීරණය පිළිගෙන සිටින්නට සිදු වේ. එය අල්ලා දෙවියන්ගේ කැමැත්තයි.

·         ඉස්ලාම් දහමට අනුව පිරිමින් හට බිරින්දෑවරු 4 දෙනෙකු තබා ගත හැකිය. (ඔවුන්ට සැලකීමට වත්කම් තිබේ නම්)

·         නමුත් ගැහැනුන් හට එසේ සිදු කර නොහැක.

·         පිරිමින් මිය ගොස් දිවය ලෝකයේ ඉපදෙ. එහිදී ඔහුට “කන්‍යා” දිවය අප්සරාවන් 7 දෙනෙකු ලැබෙයි. එම දිව්‍ය අප්සරාවන් සමග ලිංගිකව එකතු වීමට ඔහුට හැකියාව ලැබෙයි. එසේම එම එක් දිව්‍ය අප්සරාවක් සමග පරිවාර “කන්‍යා” සේවිකාවන් 7 දෙනෙකු සිටියි. එනම් දිව්‍ය අප්සරාවන් 7 දෙනා සමග පරිවාර සේවිකාවන් 49 දෙනෙකු. ඔවුන් සමගද ලිංගිකව එක් වීමට ඔහුට අවසර ලැබේ.

ඔබගෙන් මා මෙසේ ඇසුවහොත්, ඔබ “මිනිස් සත්වකි”. ඔබගේ ස්වභාවික අරමුණ වර්ගයා බෝ කිරීමයි. ඔබ මෙලොව බිහි වී ඇත්තේ ඒ සඳහායි. දැන් ඔබ ඉහත කී කිසිවක් සමග එකඟ නොවන්නේද? මෙලොව පමණක් නොව ඔබේ මරණින් පසු ඔබට දිව්‍ය ලෝකයේදීද එම ආශ්වාදය විඳිය හැකි නම් ඔබ එවැනි ආශ්වාද ජනක දහමක් ඇත හැර යන්නේද?

නැත.

මේ හේතුව නිසාවෙන් ඉස්ලාම් දහම ලොව සීග්‍රයෙන් ම ව්‍යාප්ත වන දහම බවට පත්ව ඇත. ඔබ ඉස්ලාම් නොවුනද ඔබ පිරිමියෙක් නම් ඔබේ ප්‍රාර්ථනාව ඉස්ලාම් වීම නොවේද.

මෙලොව ඇති ඉහලම සතුට නම් ලිංගික සතුටයි. එබැවින් එම සතුට දෙවියන් විසින්ම හැකි උපරිමයෙන් ලබා දෙන්නේ නම් එය සීග්‍රයෙන් ව්‍යාප්ත වීම මවිතයට හේතුවක් නොවේ.

ලෝකයේ අති  බහුතරයක් මෙලෙස ලිංගික සතුට මුල් කොට සිතන අවධියක ලෝකයේ අධ්‍යාත්මික දියුණුවක් කෙලෙස අපේක්ෂා කරන්නද.

දැන් අප ලෝකයේ සීග්‍රයෙන් නැති වීගෙන යන ආගමක් වන බුදුදහම පිළිබඳව විමසා බලමු.

බුදුදහමේ ආරම්භය පහත පරිදි සරලව දැක්විය හැකිය.

1.       සිදුහත් නමැති කුමරෙක් රජ පවුලක ඉපදීම.

2.       ඔහු වැඩිවියට පත් වී සක්විති රජ බවට පත් වීමට සියල්ල සැකසී තිබීම.

3.       ඔහු කිසිදු විටක දුක යනු කුමක්දැයි නොදැනගන්න තරමට ඔහුට රජ සැප ලැබීම.

4.       ඔහු විවාහ වන තෙක් නාට්‍යන්ගනාවන් පිරිවරා ඉහලම ලිංගික සතුට ලැබීම.

5.       විවාහ වී පුතෙකු ලැබීම.

6.       කිසිදු දුකක් නොවිඳි සිදුහත් ප්‍රථම වතාවට දුක නමැති අත්දැකීම සියසින් දැක ඒ පිළිබඳව සිත යොමු කර විට ඔහු විඳි සියලු සැප තාවකාලික බවත් මරණය නමැති දුක කිසිවිටෙක වැලැක්විය නොහැකි බවත්, මේ ආත්මයෙන් පසු නැවත ඉපිදී (මනුෂ්‍ය හෝ සත්වය ආත්මයක) නැවත මේ දුක විඳීමට සිදු වන බවත්, මෙය නොනැවතී සිදු වන දෙයක් බවත් අවබෝධ කරගැනීම.

මෙය අප කොතෙකුත් අසා ඇති කතාවකි. නමුත් මෙහි ඔබ නොදකින යම් විශේෂ කරුණක් ගැබ්ව ඇත. එය තරමක් ගැඹුරින් සාකච්ඡා කල යුතු වේ.

සිදුහත් උප්පත්තිය ලැබුවේ සාමාන්‍ය පවුලක නොවේ. එකල සිටි ඉහලම පවුලක් වන රජ පවුලේය. ඔහුට අන් අයට මෙන් ඉහල අරමුණු නොවිය. ඔහු පියාගෙන් පසු රජ වනු නොඅනුමානයි. නමුත් ඔහුට සක්විති රජ නමැති ඉහල අරමුණක් ඒ වන විටත් පිය රජු විසින් සකසා දී තිබුණි.

සිදුහත් කුඩා කල සිටම කිසිදු දුකක් වින්ද නොතිබුණි. සියලු දේ සේවකයින් විසින් සිදු කලෝය. දැසි දාසියන් සෑම විටම ඔහුගේ සේවයට සිටියෝය. ඔහුට ඍතු අනුව ජීවත් වීමට මාලිගා තුනක් තිබුණි. උණුසුම් කාලයට සීතල මාලිගයකුත්, සීතල කාලයට උණුසුම් මාලිගයකුත් ලෙස කිසිදු දුකක් නොදැනෙන ලෙස ඔහුට සියලු සැප සම්පත් ලැබුණි.

ඔහු විවාහ වන තෙක්ම ඔහුට ලිංගික සතුට ලබා දීමට නාට්‍යන්ගනාවන් සිටියෝය. ඔහුට තමන්ගේ සිතේ තෙරපෙන ආශාවන් සිර කර ගෙන සිටීමට අවශ්‍ය නොවුනි.

මේ සියල්ල නිසාවෙන් සිදුහත් යනු සැප සම්පත් මැද ඉපිදී සැප සම්පත් මැද හැදී වැඩුණු රාජ කුමාරයෙකි. නමුත් මෙහි ඔබ වටහා නොගන්නා යමක් ඇත. එනම්,

සිදුහත් සාමාන්‍ය පවුලක ඉපදුනේ නම්, ඔහුට රජ සැප නොලැබේ, දැසි දසුන් නොලැබේ. ලිංගික සතුට ලබා ගෙනීමට වෙහෙස වීමට සිදු වේ. මේ අනුව ඔහු තමන්ගේ ජීවිත කාලය ගත කරන්නේ තමන්ට නොලැබුණු නමුත් සමාජයේ ඉහල තල වල සිටින අය ලබනා සැප සම්පත් රස කර ගැනීමටයි. ඔහුගේ අරමුණ වනු ඇත්තේ මුදල් රැස් කර විශාල නිවසක් තනා ගැනීමයි. සේවකයින් බඳවා ගැනීමයි. මේ සියල්ල සිදු කිරීමට ඔහුගේ ජීවිතය ඔහු වැය කරනවා නොඅනුමානයි.

නමුත් ඔහුගේ පෙර කුසල් බලයෙන් ඔහු රජ කුමරෙක් බවට පත් විය. එබැවින් ඔහු එම සියල්ල උප්පත්තියෙන්ම සපුරාගෙන තිබුණි. එබැවින් ඔහුට තමන්ගේ ජීවිතය ගත කිරීමට අරමුණක් නොතිබුණි. (මුදල් ඉපයීම නිවාස තැනීම වැනි ) නමුත් ඔහුට පිය රජු විසින් අරමුණක් සපයා දෙන ලදී. සක්විති රජ වීම නම් අරමුණ ඔහුගේ මනසේ රඳන ලදී.

ඔහු දුක කියා කිසිවක් හැදින සිටියේ නැත. නමුත් ඔහු දුක කියා යමක් හඳුනා ගත මුල් අවස්ථාවේම ඔහු ඒ පිළිබඳව සැලකිලිමත් විය. කිමද ඔහුට අනෙක් අයට මෙන් දවස පුර වෙහෙසී සිදු කිරීමට කිසිවක් නොතිබුණු බැවිනි. ඔහුගේ මනස නිරවුල් බැවිනි. ඔහුගේ මනසින් ඔහු දුක යනු කුමක්ද මෙනෙහි කර අවසානයේ ඔහු සත්‍ය අවබෝධ කරගත්තේය.

මෙහිදී සිදුහත් චරිතය සහ වර්තමාන සමාජය අප සංසන්දනය කර බලමු.

වර්තමාන සමාජයේ 99% දෙනා තමන් සිටින තත්වයෙන් ඉහල තත්වයට යන්නේ කෙසේදැයි සිත ඒ සඳහා වැඩ කටයුතු කරන පිරිස වේ. එබැවින් ඔවුන් හට සත්‍ය අවබෝධ වීම සිදු නොවන්නකි.

නමුත් 1% පිරිසක් සියලු සැප සම්පත් මැද ඉපදී හැදී වැඩෙමින් සිටි. මෙම පිරිස හටද ඉහල අරමුණු දැනටමත් මනසේ රජ කරයි.

එබැවින් ඔවුන් ද ස්වභාවධර්මයේ උගුලේ පැටලී සිටි.

නමුත් සිදුහත් එම උගුලෙන් ගැලවුණු ලොව ප්‍රථම “මිනිස් සත්වයා” වේ. ඔහු තමන් “මිනිස් සත්වයකු” ලෙස හැඳින ගෙන ඉන් මිදීමට අවශ්‍ය ක්‍රමය තමන් විසින්ම අවබෝධ කරගනිමින් ස්වභාවධර්මයට අභියෝග කර ඉන් මිදුණු අයෙකි. එබැවින් ඔහුගේ දහම මෙම උගුලෙන් ගැලවීමට මිස එහිම ඇලී ගැලී සිටීමට නොවේ. සිදුහත් විසින් වර්ගයා බෝ කිරීමට “මිනිස් සත්වයා” හට ලබා දී ඇති ලිංගික ආශ්වාදය “මිනිස් සත්වයා” ගේ දුර්වල ස්ථානය බව හඳුනාගත් අතර ඔහු එම ආශාවන් ප්‍රහීන කර (නැති කර) දැමුවේය. එබැවින් ඔහු මෙලොව ඇති සියලුම බැඳීම් ප්‍රහීන කර දැමූ බැවින් ඔහු නැවත කිසිදු භවයක ඉපදීම තමන් විසින්ම වලක්වා ගත්තේය.

බුදු දහමේ සරල අරමුණ සියලු ආශාවන් ප්‍රහීන කර දැමීමයි. එනම් ස්වභාවධර්මයේ උගුල වන ලිංගික ආශ්වාදය ද ප්‍රහීන කර දැමීමයි. එවිට බුදු දහම තුලින් සෑම විටම ආශාවන් නැති කිරීමට අනුබල දෙනවාක් මිස ආශාවන් ලබා දීමට කිසිදු අනුබලයක් ලබා නොදෙයි.

දැන් ඔබම තීරණය කරන්න. ලිංගිකත්වයෙන් පිරුණු ලොව තුල ලිංගිකත්වයට අනුබල දෙන ඉස්ලාම් දහම සීග්‍රයෙන් ව්‍යාප්ත වීම සහ ලිංගිකත්වයෙන් මිදීමට අනුබල දෙන බුදුදහම සීග්‍රයෙන් නැති වී යාම අරුමයක් නොවේ.

මෙම කොටසින් සාකච්ඡා කලේ මනසින් උසස් “මිනිස් සත්වයා” තමන්ගේ බුද්ධිය හේතුවෙන් දියුණු වූවාක් මෙන්ම තමන්ගේ බුද්ධිය නිසාවෙන් ස්වභාවධර්මයාගේ මර උගුලෙන් මිදීමටද හැකි වුයේ කෙසේද යන්නයි. මෙලෙස මෙම මර උගුලෙන් මිදීමට හැකි එකම සත්ව කොට්ඨාශය “මිනිස් සත්වයා” ම පමණක් වේ. එබැවින් අවුරුදු මිලියන ගණනක් පුරාවට මිනිස් සත්වයා තමන්ගේ බුද්ධිය හේතුවෙන් ලැබූ ඉහලම දියුණුව නම් අධ්‍යාත්මික දියුණුවයි.

මිනිස් සත්වයා 2

ඉහත පරිච්ඡේදයන් 2 තුලින් අප මිනිසා යනු තවත් එක් සත්වයෙකු බවත්, එනමුදු ඔහුට දායාද වූ බුද්ධිය නම් ප්‍රභල අවිය හේතුවෙන් ඔහු විසින්ම ඔහු සත්ව කොට්ඨාශයෙන් විතැන් කොට (වෙන් කර), “මිනිස් කොට්ඨාශය” ලෙස නව වර්ගීකිරීමකට ලක් කරන ලදී.

මෙය කෙසේ සිදු වූවා දැයි පැහැදිලි එක් නිගමනයක් නොමැති අතර ඒ සඳහා එක් එක් අයවලුන් විසින් එක් එක් මත ඉදිරිපත් කර තිබේ.

වර්තමානයේ බෙහෙවින් පිළිගන්නා මතය නම් පරිණාමවාදය යි. එනම් වානරයන්ගේ පරිණාමයේදී යම් අවස්ථාවක “මිනිසා” නම් මෙම උප කුලකය බිහි වූ බවයි.

තවත් මතයක් නම් ප්‍රභල වානර ජීවී විශේෂ දෙකක් අතර ඇති වූ සංවාසයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස “මිනිසා” නම් උප කුලකය බිහි වූ බවයි.

එය නැවුම් න්‍යායයක් බැවින් මදක් පැහැදිලි කිරීම වටිනේය.

බූරුවා සහ අශ්වයා සංවාසයේ යෙදීමෙන් කොටළුවා බිහි වනවා සේ, සිංහයා හා කොටියා සංවාසයේ යෙදීමෙන් “ලයිගර්” බිහි වනවා සේ, යම් ප්‍රභල වානර විශේෂ දෙකක් සංවාසයේ යෙදීමෙන් “මිනිසා” නම් ජීවී විශේෂය බිහි වූ බවයි.

සුරතල් සතුන් රැක බලාගන්නා මධ්‍යස්ථාන, සත්ව උද්‍යාන ද මෙම ක්‍රමය ඇත හදා බලා සාර්හක ප්‍රතිඵල රැස් කර ගෙන තිබේ. සුනඛයන් අතරින් ප්‍රභල සුනඛ විශේෂ 2ක් සංවාසයේ යෙදීමට ඉඩ සලස්වා, එම විශේෂ දෙකෙහිම වෙන් වෙන් වශයෙන් පිහිටි ලක්ෂණ, ඉන් ඇති වන ප්‍රභල ප්‍රතිඵලය වන අලුත් සුනඛ පැටවාගෙන් ලබා ගනී.

උදාහරණ -

              A වර්ගයේ සුනඛයා                      B වර්ගයේ සුනඛයා

*          ශක්ති සම්පන්න බව                     *          අවනත බව

*          හොඳින් වැඩුණු ශරීරය                 *          අණ පිළිපැදීමේ ඉහල හැකියාව

*          රෞද්‍ර බව                                     *          අණ වටහා ගැනීමේ හැකියාව

*          දිලිසෙන ලෝම                            *          පක්ෂපාති බව

ඉහත සුනඛ වර්ග 2 සංවාසයේ යෙදීමට අවස්තාව සැලසුවහොත් ඉහත වර්ග 2හි වෙන වෙනම දක්නට ඇති ලක්ෂණ එක් වී සැදුණු එක් සුනඛ විශේෂයක් බිහි කල හැකිය. එය ප්‍රභල සුනඛ වර්ගයක් වනු  නොඅනුමානය.

මෙය වර්තමානයේ මත්ස්‍ය ගොවිපොළ යන්හි, මෙන්ම සුනඛයන්,බළලුන්,අශ්වයින්, ගවයින් වැනි විවිධ සත්ව විශේෂ සඳහා දැනටමත් සිදු කරන ක්‍රියාවලියකි.

ගොන් පොර සඳහා මෙලෙස දෙමුහුන් ගොන්නුන් බිහි කරනවා යැයි ඇසුවහොත් ඔබ පුදුම වනවා නිසැකයි. නමුත් එවැනි අනර්ථක හුදු මිනිසාගේ විනෝදය වෙනුවෙන් සිදු කෙරෙන ක්‍රියා සඳහාද ඉහත පැවසු දෙමුහුන් සතුන් බිහි කිරීම වර්තමානයේ අති සාමාන්‍ය දෙයකි.

එබැවින් “මිනිස් වර්ගයාගේ” බිහි වීමද මෙලෙස අහඹු ස්වාභාවික දෙමුහුන් ක්‍රියාවලියක ප්‍රතිඵලයක් බැව් එක් මතයක් වේ.

කෙසේ වෙතත් මෙලෙස බිහිවූ ප්‍රභල “මිනිස් සත්වයා” ගේ ප්‍රභලම අවිය වන බුද්ධිය, ඔහුව අනෙකුත් සත්වයන්ගෙන් වෙන් කර ඇතැයි එම මතය දරන්නන්ද පිලිගනී.

එබැවින් “මිනිස් සත්වයා” ගේ බිහිවීම කෙසේ සිදු වුවත් ඔවුන් තිරිසන් සත්වයන්ගෙන් බිහි වී, පසු කලෙක බුද්ධිය හේතුවෙන් තිරිසන් සත්වයන්ගෙන් විතැන් වී වෙනම ජීවී කොට්ඨාශයක් ලෙස තමා විසින්ම තමාව හඳුවන්වා ගනිමින් හැසිරීමට පටන් ගත බව මින් පැහැදිලි වේ.

මෙලෙස බුද්ධිය නිසාවෙන් අනෙකුත් සත්ව වර්ගයාගෙන් විතැන් වූ “මිනිස් සත්වයා” තමන් ගේ බුද්ධිය හේතුවෙන් අනෙකුත් සත්වයන්ට වඩා වෙනස් ජීවී රටාවකට ක්‍රමක් ක්‍රමයෙන් හුරු විය.

බුද්ධිමත් ජීවියෙක් ලෙස ස්වාභාවයෙන්ම ලැබී ඇති “කුතුහලය” හේතුවේන් වසර මිලියන ගණනක් තුල මිනිසා සියලුම සත්ව වර්ගයාගේම ඉහලම තැන වැජඹෙන සත්වයා බවට අද වන විට පත්ව ඇත.

බුද්ධියෙහි අතුරු ඵලයක් වන කුතුහලය නිසා පියවරෙන් පියවර තාක්ෂනය මිනිස් සත්වයා විසින් අත් කරගෙන දියුණු කරගන්නා ලදී. කුඩා ගල් කැබැල්ලක් තවත් ගල් කැබැල්ලක් සමග ගැටු විට නැගෙන ශබ්දය මිනිස් සත්වයාව ආකර්ෂණය කරගන්නා ලදී. එය දිගින් දිගට සිදු කිරීමෙන් නැගෙන ශබ්දයට අමතරව ගිනි පුලිඟු නැගෙන බව ඉන් ඔහු සොයාගනා ලදී. එම ගිනි පුලිඟු වලින් නැගෙන දීප්තිමත් එළිය ඔහුව තවත් අමන්දානන්දයට පත් කරන ලදී. දැන් ඔහු වශී වන්නේ ඉන් නැගෙන ශබ්දයට නොව ඉන් නැගෙන දීප්තිමත් එළියටයි. මෙය මෙලෙස දිගින් දිගට කිරීමෙන් ගල් පතුරක් ගැලවී යාමෙන් තියුණු දාර සහිත ආයුධ ඔහු සොයාගත්තේය. ඒවා දඩයමට භාවිතා කළේය. ඉහත සඳහන් කළ දීප්තිමත් එළිය වියළි කොළ ගොඩකට වැටුණු විට එය ගිනි ගන්නා බව ඔහු සොයා ගත්තේය. එය අල්ලා බැලූ විට, එම ගින්දර අධික ලෙස රස්නය බවත්, එය හානි කර බවත් ඔහු සොයා ගත්තේය. එම ගින්න නිවීමට තව තව වියළි කොළ එම දීප්තිමත් එළියට දැමූ විට, ගින්න තවත් වැඩි වනවා මිස අඩු නොවන බව සොයා ගත්තේය. පයින් පාගා එය නිවීමට ගිය විට එය තමන්ට හානි කරනා බවද එය අනතුරුදායක බවද සොයා ගත්තේය. තමන් මෙතෙක් අමුවෙන් අහාර ලෙස ලබා ගත් මස් ගින්නෙන් පුළුස්සා නව රසයකින් ආහාරයට ගත හැකි බව සොයා ගත්තේය.

මෙලෙස ඔහු සිදු කරා වූ සොයා ගැනීම් ප්‍රමාණය අප්‍රමාණ වේ. නමුත් විශේෂ කරුණ නම් තමාගේ “බුද්ධිය” හේතුවෙන් මිනිස් සත්වයා අනතුර කුමක්ද ප්‍රයෝජන කුමක්ද යන්න අවබෝධ කර ගත්තේය. එය මතකයේ තබා ගෙන අවශ්‍ය මොහොතේ ක්‍රියාවට නැංවූවේය. මෙය අනෙකුත් සත්වයින්ගෙන් “මිනිස් සත්වයා” වෙන් කර දැක්වීමට කදිම උදාහරණයකි. අනෙකුත් සත්වයන් මෙලෙස මතකයේ තබා ගනිමින් නැවත නැවත එය ප්‍රයෝජනයට ගන්නා අවස්ථා ඉතාමත් විරල වේ. නමුත් මිනිස් සත්වයා මෙය හොඳින් අවබෝධ කරගෙන ප්‍රයෝජනවත් අවස්ථා මෙන්ම අනතුරු දායක අවස්ථා ද ඉතා හොඳින් භාවිතා කරේය.

ගින්දර තමන්ට හානි වන බව දැනගත් “මිනිස් සත්වයා” එය තමන්ගේ සතුරන්ට එරෙහිව භාවිතා කරේය. තමන්ට එරෙහිව සිටි සිංහයා, කොටියා වැනි සත්වයින් මෙල්ල කිරීමට ගින්දර ප්‍රයෝජනයට ගත්තේය. මෙය අනතුරුදායක දේ ප්‍රයෝජනයට ගත් අවස්ථාවකි.එපමණක් නොව අනතුරුදායක දේ අනෙක් සාමාජිකයන්ට අනතුරක් ලෙස කියා දීමද “මිනිස් සත්වයා” ගේ බුද්ධියේ අතුරු ඵලයකි. යම් දෙයක් අනතුරුදායක බව සොයා ගත් යම් “මිනිස් සත්වයෙකු” එය පිළිබඳව අනෙකුත් සාමාජිකයන්ට අනතුරු අඟවයි. එමගින් අනෙකුත් සාමාජිකයන්ට හානියක් වීම වැළකේ.

වර්තමානයේ අපගේ දෙමාපියන් නියඟලා අල මාරාන්තික විස සහිත බවට අප හට අනතුරු අඟවයි. නමුත් ඔවුන් කවදා හෝ නියඟලා අල ආහාරයට ගෙන නැත. එසේ නම් ඔවුන් ඒ බැව් පැවසීමට ජීවතුන් අතර නොමැත. ඔවුන්ගේ දෙමාපියන් අනුභව කළා නම් ඒ බැව් පැවසීමට ඔවුන්ද ඉතිරි වන්නේ නැත.

නමුත් කවදා හෝ කවුරුන් හෝ නියඟලා අල ආහාරයට ගෙන ඉන් මරණයට පත් වී ඇත. එය කවදා කවුරුන් විසින් දැයි පැවසිය නොහැක. එමෙන්ම එය ඔහු තනිව සිටින විට සිදු වූවා නම් එය අනතුරුදායක බැව් පැවසීමට ඔහුට නොහැකි වන බැවින් එය අනතුරක් බැව් අනෙකුත් සාමාජිකයන් දැනගන්නේ නැත.

එබැවින් එය කණ්ඩායමක් ලෙස සිටින විට යම් “මිනිස් සත්වයෙකු” කුතුහලය හේතුවෙන් අත්හදා බැලුවා විය හැකිය. ඉන් ඔහු මරණයට පත් වුවාට අනෙකුත් සාමාජිකයන්ට එය නියඟලා අලය නිසා සිදු වූවාක් යැයි නිශ්චිත නොවිය හැකිය. එබැවින් එය නියඟලා අලය නිසාවෙන් සිදු වූවා දැයි ප්‍රත්‍යක්ෂ කර ගැනීමට තවත් සාමාජිකයෙක් එම අඩක් කා ඉතුරු නියඟලා අලය කා බලයි.

ඔහුද ඉන් මරණයට පත් වීමෙන් කණ්ඩායමේ අනෙකුත් සාමාජිකයන් හට නියඟලා අල මරණීය විෂ සහිත අලයක් බව ප්‍රත්‍යක්ෂ වේ. එබැවින් ඔවුන් තම අනෙකුත් සාමාජිකයන් හට ඒ බැව් කියා දෙයි. නියඟලා යනු විෂ සහිත අලයක් බැව් එතැන් පටන් ඔවුන් මතකයේ තබා ගනී. නොදන්නා අයට කියා දෙයි. මෙය “මිනිස් සත්වයා” ගේ පමණක් දැකිය හැකි ලක්ෂණයකි.

මෙය අනෙකුත් සත්වයන් අතර දැකිය නොහැක. ඔවුන් එලෙස අනතුරු අඟවන්නේ ඒ අදාළ කාලයේ සිටින සාමාජිකයන් හට පමණි. ඉන් පසු පරම්පරාව ඒ බැව් නොදනී. ඔවුන් එය අත්දැකීමෙන් ලබා ගනී. එබැවින් එම අනතුර, අනතුරක් බව දැනගැනීමට සෑම පරම්පරාවක්ම තම සාමාජිකයන් කැප කරයි.

නමුත් “මිනිස් සත්වයා” එලෙස නොවේ. මීට කොපමණ වසර ගණනකට පෙරද නොදන්නා, කවුදැයි නොදන්නා වීර “මිනිස් සත්වයන්” කීප දෙනෙකු විසින් තම ජීවිතය පුදා සිදු කළ එම සොයාගැනීම අදටැහැ වර්තමානයේ අපට අනතුරු අඟවන්නේ කිසිදු ජීවිත හානියක් වීමට ඉඩ නොදෙමිනි. මෙය “මිනිස් සත්වයා” ගේ විශේෂ ලක්ෂණයකි.

මෙලෙස අද අනතුරු ලෙස දෙමාපියන් ගෙන් දැනගන්නා අප්‍රමාණ දේ අනතුරක් ලෙස සොයා ගැනීමට තම ජීවිත පූජා කර “මිනිස් සත්වයා” තම කුතුහලය නිසා තම ජීවිත නැති කරගත්තද, ඔවුන් නොදැනුවත්වම තව ජීවිත අප්‍රමාණ ගණනක් රැක දී තිබේ.

මෙලෙස පියවරෙන් පියවර අනෙකුත් කොට්ඨාශ වලින් විතැන්ව තම කටයුතු පහසුවෙන් කර ගැනීමට යොමු වූ “මිනිස් සත්වයා” දියුණුවට ලක් විය.

එය දඩයමේ ගොස් සතුන් අල්ලා ආහාරයට ගැනීමෙන් ඇරඹී, සත්ව පාලනය තුලින් තමන්ගේ ආහාරයට ගන්නා සතුන් තමන් අසල ඇති කර ආහාරයට ගැනීම දක්වා ද, අද වන විට එය මහා පරිමාණ මාංශ ගොවිපොළවල් දක්වාද දියුණු වී තිබේ.

කැලෑවේ තමන්ට ආහාරයට අවශ්‍ය භෝගය සොයා ගොස් එය ආහාරයට ගැනීමේ සිට එම භෝගය තමා අසල වවා එහි ඵලය අහාරයට ගැනීම දක්වාද, අද වන විට එය මහා පරිමාණ වගාවන් තුලින් වෙළඳාම දක්වාද දියුණු වී තිබේ.

මෙලෙස පියවරෙන් පියවර දියුණු වූ “මිනිස් සත්වයා” අනෙකුත් සත්වයන්ගෙන් තමා වෙනස් වර්ගයක් බැව් පෙන්වීමට නොයෙකුත් දේ සිදු කළේය. ඉන් ප්‍රධානම දෙය නම් “ඇඳුම්” වේ.අනෙකුත් කිසිදු සත්වයෙක් තම ශරීරය කෘතීමව වසා ගැනීමට ලක් නොකරයි. ඒ සඳහා ස්වාභාවධර්මයෙන් ඔවුනට අවශ්‍ය පහසුකම් ලබා දේ. ඇතැම් සත්වයන් ට ඝන ලෝම තට්ටුද, ඇතැම් සත්වයන්ට කොරපොතුද, තවත් සත්වයන්ට පිහාටු වැනි විවිධ පහසුකම් ලබා දේ. “මිනිස් සත්වයා” ස්වාභාවධර්මයට යටත් බැවින් ඔහුට අවශ්‍ය පහසුකම වන ඝන ලෝම නොමැති විවෘත සම ලබා දෙන ලදී. නමුත් “මිනිස් සත්වයා” ඔහු අනෙකුත් සත්ව කොට්ඨාශ වලින් වෙනස් බැව් පෙන්වීමට ස්වභාවධර්මයට අභියෝග කර “ඇඳුම්” නමැති සොයාගැනීම සිදු කළේය.

එතනින් නොනැවතුණු “මිනිස් සත්වයා” රංචු ලෙස නොව පවුල් ලෙස ජීවත් වීමට හැඩ ගැසුණි. පිරිසක් ලෙස සිදු කර දේ තනි තනිවම කිරීමට පටන් ගත්හ.

පිරිසක් ලෙස දඩයම් කර “මිනිස් සත්වයා” තනි තනිවම සතුන් ඇති කිරීමට පටන් ගත්හ. කණ්ඩායමක් ලෙස වනාන්තර පීරා භව භෝග සෙවූ “මිනිස් සත්වයා” තනි තනිවම ඒවා වැවීම ආරම්භ කළේය.

මෙලෙස තනි තනිව ජීවත් වීම ඇරඹු “මිනිස් සත්වයා” ඉන් පසු පවුල නමැති ඒකකය සකසා ගත්තේය. ඉන් පසු “පවුලේ” ආරක්ෂාවට “නිවස” නමැති ස්ථානය සකසා ගත්තේය. තම නිවස අනෙක් “මිනිස් සත්වයන්ගෙන්” වෙන් කර පෙන්වීමට ඔහු විවිධ උපක්‍රම යොදා තම නිවස විශේෂ කළේය. මෙය නිවාස තැනීමේදී උස, පහත, තැනිතලා, කඳු ගැට වැනි භූගෝලීය වෙනස් කම් මත සිට කුඩා නිවාස, විශාල නිවාස වැනි ප්‍රභලත්වය දක්වන විෂමතා දක්වා පරිණාමය විය.

මින් පැහැදිලි වන එක් කරුණක් වේ. එනම් “මිනිස් සත්වයා” තමාව අනෙකුත් සත්ව කොට්ඨාශ වලින් වෙන් කර විතැන් කර දැක්වීමට උනන්දු වනවා සේම තම “මිනිස් සත්ව” කොට්ඨාශය තුලද තමා පුද්ගලිකව විශේෂ කර දැක්වීමට උනන්දු වන බවයි.

ඉහත පැවසු පරිදි නිවාස නමැති ඒකකය දියුණු වීමත් සමග සෙවිලි කල නිවාස, තනි තට්ටුවේ නිවාස, තට්ටු කීපයක නිවාස ලෙසද, තාප්පයකින් වට වූ, උද්‍යාන සහිත, නාන තටාක සහිත නිවාස, වැනි විවිධ උපක්‍රම මගින් තම නිවාස අනෙකාගෙන් විශේෂ කිරීමට මහන්සි ගෙන ඇත.

වර්තමානයේ මහල් නිවාස සංකීර්ණ තුල ජීවත් වන “මිනිස් සත්වයා” එකම ආකාරයේ, එකම ප්‍රමාණයේ, එකම පෙනුම ඇති තම නිවාස ද ඉහත කිහිපයක් පරිදි විශේෂ කර දැක්වීමට විවිධ ක්‍රම යොදා ගනියි. වෙනස් වර්ණයන් ආලේප කිරීමෙන්, විවිධ සැරසිලි මගින් තම නිවස අනෙකාගෙන් විශේෂ කිරීමට උත්සහ ගනී.

නිමි ඇඳුම් සාප්පුවකට යන “මිනිස් සත්වයා” එකම ඇඳුමේ පිටපත් (කෑලි) 10ක් තිබෙන මෝස්‌තරය තෝරා ගන්නේ නැත. ඔහු තොර ගන්නේ යම් මෝස්තරයක අඩුම පිටපත් (කෑලි) ප්‍රමාණයක් ඇති ඇඳුම් මෝස්තරයි. එයට හේතුව ඔහු තමාව විශේෂ කිරීමට දක්වන කැමැත්තයි.

යම් කිසි ලෙසකින් තමන් හැඩ වී යන ඇඳුම් මෝස්තරය තවත් “මිනිස් සත්වයකු” හැඳ සිටිනවා දුටුවහොත්, ඔහුට හිතින් ශාප කරයි. හිතින් බැන වදීයි. මෙය ප්‍රභල ලෙස ගැහැණු “මිනිස් සත්වයා” තුල දැකිය හැකි අතර පිරිමි “මිනිස් සත්වයා” තුල එතරම් දක්නට නොලැබෙයි.

මෙයට හේතුව වසර මිලියන ගණනක සිට පිරිමියා සමාජීය සත්වයෙකු ලෙස තවත් පිරිසක් සමග වැඩ කිරීමට පුරුදු වී ඇති අතර ගැහැණිය නිවස තුල ළමුන් බලා ගනිමින් සිටීමට හැඩ ගැසී තිබීමයි. නිවස තුල සිටිනා ගැහැණිය තම නිවස අලංකාර කිරීමට, අනෙකාගෙන් වෙනස් කිරීමට පෙළඹේ. මෙය ගැහැණියගේ පරිණාමය තුලද ඇය තුලට කා වැදුණු ලක්ෂණයක් වී ඇත.

මෙලෙස තම “මිනිස් සත්ව” වර්ගය තුලද විශේෂ වීමට උනන්දු වන “මිනිස් සත්වයා” තනා ගන්නා නිවාස කිහිපයක් එකතු වී “ගම” නමැති ඒකකය බිහි වේ. ගම් නමැති ඒකක කිහිපයක් එකතු වී “නගර” නමැති ඒකකය බිහි වේ. නගර කිහිපයක් එකතු වී “පළාත” යන ඒකකය ඇති වේ. මෙලෙස විකාශනය වී “රට” නමැති ඒකකය බිහි වේ.

ගම සහ නගරය නමැති ඒකක තුල විවිධ හැසිරීම් සහිත “මිනිස් සත්වයන්ගේ” ක්‍රියා කලාප හේතුවෙන් “සංස්කෘතිය” බිහි වේ. එක් ගමක සිටින “මිනිස් සත්වයන්” බොහෝ විට එක ලෙස සිතන පතන හැසිරීම් ඇති අයවලුන් බැවින් එම අදාළ ගමේ ඊට අදාළ සංස්කෘතියක් බිහි වේ. මෙලෙස නගර තුල ඊට අදාළවද පළාත් තුල ඊට අදාළවද සංස්කෘතීන් බිහි වේ. මේ සඳහා භූගෝලීය සාධක මෙන්ම පරිසර සාධක ද බලපායි. මෙලෙස හට ගන්නා සංස්කෘතීන් ගේ එකතුවක් සිදු වී ප්‍රභලම හා බහුලවම දක්නට ලැබෙන සංස්කෘතිය එම අදාළ රටේ සංස්කෘතිය බවට පත් වේ.

මෙලෙස එම අදාළ සංස්කෘතීන් යටතේ ක්‍රියා කරන “මිනිස් සත්වයන්” අතර තවමත් කුතුහලය නමැති ප්‍රභල අවිය මොට වී නොමැති නමුත් එය අනෙකුත් කරුණු තුලින් යටපත් වීමට පටන් ගෙන ඇත. කුඩා කල කුතුහලයෙන් පිරි “මිනිස් සත්වයා” වැඩි වියට පත් වීම සමග කුතුහලය හීන වීමක් දක්නට ලැබේ. එය ඉදිරියේදී සාකච්ඡා කෙරෙනු ඇත.

මෙලෙස කුතුහලය හීන නොවී එය පවත්වාගෙන යන “මිනිස් සත්වයන්ගේ” ඇතැම් අත්හදාබැලීම් ඉහත කී සංස්කෘතියට පටහැනි ලෙස බලපානු ඇත.

එවිට “සමාජය” නමැති ඒකකය බිහි වී, එම අදාළ කුතුහලයෙන් පිරි “මිනිස් සත්වයා”; “සත්වයෙකු” ලෙස පෙනී යැයි. එවිට ඔහුව “මිනිස් සත්වයකු” කිරීමට “නීතිය” නමැති සංකල්පය බිහි වේ. නීති කඩ කරන “මිනිස් සත්වයා” ඉන් වැලක්වීමට “දඬුවම” නමැති සංකල්පය බිහි වේ.

මෙලෙස සංකීර්ණ වන සමාජය තුල “මිනිස් සත්වයා” අනෙකුත් සත්වයන්ගෙන් වෙනස් කොට්ඨාශයක් ලෙස ජීවත් වීම අඛණ්ඩව සිදු කරයි.

මෙම කොටසේ සාරාංශය පහත පරිදි දැක්විය හැකිය.

• පරිණාමයේදී බුද්ධිමත් සත්වයෙකු බිහි වීම.
• “බුද්ධිය නිසාවෙන් “කුතුහලය” ලැබීම.
• කුතුහලය නිසාවෙන් “අත්හදා බැලීම”
• එම අත්හදා බැලීම් ප්‍රයෝජනයට ගැනීම.
• එමගින් පියවරෙන් පියවර දියුණු වීම.
• එම දියුණුව නිසාවෙන් අනෙකුත් සත්වයන්ගෙන් වෙන්ව “මිනිසා” ලෙස තමන්ව හඳුන්වා ගැනීම සහ ක්‍රියා කිරීම.
• අනෙකුත් සත්වයන්ගෙන් වෙන්ව තමාව හඳුන්වා ගැනීමෙන් නොනැවතී තම වර්ගයා අතරද විශේෂ වීමට ඇරඹීම.
• එම නිසා “නිවස”, “ගම”, “නගර”, “පළාත්”, “රට” වැනි එකක බිහි වීම.
• ඒවායේ පොදු ලක්ෂණ නිසාවෙන් “සංස්කෘතිය” බිහි වීම.
• සංස්කෘතියේ පැවැත්ම සඳහා “නීතිය” ද, නීතියේ පැවැත්ම සඳහා “දඬුවම” ද බිහි වීම.
• මේ සියල්ල මගින් “මිනිස් සත්වයා” අනෙකුත් සත්වයන්ගෙන් වෙන්ව විශේෂ වූ ජීවී කොට්ඨාශයක් ලෙස තමාවම හඳුන්වා ගැනීම.

මිනිස් සත්වයා

වර්තමානයේ “මිනිසා” යනුවෙන් හැඳින්වූ විට අප මතකයට නැගෙන්නේ දියුණු තාක්ෂණයක් සහිත, ඇඳුම් පැළඳුමින් සැරසුණු. සංස්කෘතික ලක්ෂණ වලින් හෙඹි දියුණු සන්නිවේදන ක්‍රම වලින් සන්නද්ධ කොට්ඨාශයකි. නමුත් සත්‍ය ලෙසම “මිනිසා” යනු එවන් ජීවීන් කොට්ඨාශයක් ද යන්න මෙම කෘතිය තුලින් පැහැදිලි කර ගැනීම අරමුණු වේ.

වසර මිලියන ගණනකට පෙර, පෘථිවියේ මුල්ම ජීවය බිහිවීමත් සමග ඇරඹි පරිණාමය සමග යම් අවස්ථාවක සිදු වූ විශේෂිත හේතුවක් නිසාවෙන් “මිනිසා” යන සත්ව කොට්ඨාශය බිහි වූ බව වර්තමාන පිළිගැනීමයි.

එනම් තිරිසන් සත්වයන් අතර සිටි යම් සත්ව වර්ගයකින් “වානරයන්ගෙන්” පරිණාමය වී “මිනිසා” නම් සත්ව වර්ගය සෑදී ඇති බවයි. මෙහිදී එක් කාරණයක් අති විශේෂ කර මතු කොට මතකයේ තබා ගත යුතුය. එනම් “මිනිසා යනු තිරිසන් සත්ව කොට්ඨාශයක් වන වානරයන් ගෙන් වෙනස් වී (පරිණාමය වී) සෑදුනු තවත් එක් සත්ව කොටසක් බවයි”. එනම් මිනිසා යනු තවත් එක් සත්වයෙකි.

මිනිසා යනු තවත් එක් සත්වයෙකි.

නමුත් මිනිසා තමන් හට “මිනිසා” යන නම තමන් විසින්ම තබා ගන්නේ අනෙකුත් සත්වයන්ගෙන් මිනිසා වෙනස් වන ප්‍රධාන හේතුවක් ඇති බැවිනි. එනම් අනෙකුත් කිසිදු සත්වයෙකුට වඩා මිනිස් සත්වයාට පිහිටා ඇති අස්වාභාවික මොළයයි. මෙම අති විශේෂ දායාදය හේතුවෙන් “මිනිස් සත්වයා” ලබා ගත දියුණුව අති මහත්ය.

නමුත් අප අමතක නොකළ යුතු එක දෙයක් ඇත. එනම්,

මිනිසා යනු තවත් එක් සත්වයෙකි.

ඉහත පරිච්ඡේදයෙන් අප “මිනිසා” ගේ විශේෂය හැඳින ගත්තෙමු. මඩෙහි සැදී, මඩෙහි ම වැඩී මඩෙන් උඩට නැගෙන නෙළුමක් සේ මිනිසාද තිරිසන් සත්ව ලෝකයේ බිහි වී, තිරිසන් සත්ව ලෝකය අතරම වර්ධනය වී, නමුත් තම වර්ගයාගේ ප්‍රභලම අවිය වන බුද්ධිය නිසාවෙන් එම තිරිසන් සත්ව ලෝකයෙන් උඩට පැමිණ “මනසින් උසස්”, මිනිසා යන නාමය තමන් විසින් තමන් හට දී අද වන විට මුළු මහත් පෘතිවියම තම ග්‍රහණයට නතු කර ගෙන ඇත.

එබැවින් මෙහිදී පැහැදිලි එක් කාරණයක් තිබේ. එනම් “මිනිසා” යනු තවත් එක් තිරිසන් සත්වයෙකු වුවත් ඔහුට ඇති, අනෙකුත් කිසිදු සත්වයෙකුට නොමැති “බුද්ධිය” විසින් ඔහුව වෙනත් මාර්ගයකට පොළඹවා ඇත. එය පහත පරිදි පෙන්වා දිය හැක.

මෙතැන් පටන් මිනිසා තමන්ට ආවේණික මාර්ගයේත්, අනෙකුත් සත්වයන් තමන්ට ආවේණික මාර්ගයේත් යාම පටන් ගත්හ.

නමුත් අප අමතක නොකළ යුතු කාරණයක් ඇත. එනම්,

මිනිසා යනු තවත් එක් සත්වයෙකි.

ඉහත කාරණාව මා පුන පුනා කියා සිටින්නේ, එය මෙම කෘතියේ අඩංගු සියලුම කාරනා සඳහා පදනම වන බැවිනි.